Ma na koncie ponad 100 występów na poziomie centralnym, reprezentował barwy narodowe w kadrze U-20, a obecnie walczy o najwyższe cele na boiskach pierwszej ligi w barwach Warty Poznań. Karol Łysiak to kolejny znakomity przykład zawodnika, który ukształtował swój charakter na boiskach UKS SMS Łódź. W szczerej rozmowie opowiada o realiach akademickiego życia w internacie, triumfie w Centralnej Lidze Juniorów, radzeniu sobie z presją i najcenniejszych lekcjach, jakie wyniósł z łódzkiej szkoły.
Obecnie grasz w barwach Warty Poznań, a wcześniej przez trzy lata występowałeś w Stali Rzeszów. Jak oceniasz obecny moment swojej kariery?
Karol Łysiak: Gram regularnie i jestem z tego powodu zadowolony. Mam ogromną nadzieję, że w tym sezonie powalczymy z Wartą o strefę barażową albo nawet o bezpośredni awans, bo takie mamy ambicje jako klub. Warta to świetne miejsce do gry, choć na co dzień funkcjonuje w cieniu Lecha Poznań. Zawsze tak było i pewnie będzie, ale cieszy to, że my również robimy swoje i walczymy o wysokie cele.
Kiedy trafiałeś do SMS-u przy ulicy Milionowej, jakie miałeś wyobrażenie o tym miejscu, a co zastałeś w rzeczywistości?
Nastawiałem się przede wszystkim na wszechstronny rozwój – zarówno sportowy, jak i umysłowy oraz szkolny. Widziałem, że to idealne miejsce do łączenia tych elementów, bo szkoła, boisko i internat znajdują się w jednym miejscu, więc nigdy nie było problemu z dojazdami. Wiedziałem też, że stamtąd droga do dobrych akademii i klubów stoi otworem.
To miejsce dało mi jednak znacznie więcej – uczyło kształtowania osobowości. Nikt wcześniej nie zdawał sobie sprawy z tego, z czym wiąże się mieszkanie w internacie i samodzielne życie. Musiałem szybko dorosnąć i nauczyć się codzienności, ale wyszło mi to w pełni na dobre. Trafiłem na fantastycznych ludzi wokół siebie: świetnych trenerów, wyrozumiałych nauczycieli i lojalnych kolegów. Przez pięć lat mój cel się nie zmienił, a czuję, że rozwinąłem się tam pod każdym możliwym względem.
Czy jest konkretna postać lub sytuacja z czasów szkolnych, która najmocniej ukształtowała Cię jako piłkarza i człowieka?
Pod względem czysto sportowym największy wpływ miał na mnie trener Solecki. Uważałem się za dobrego zawodnika, ale dopiero gdy zacząłem pracować pod jego okiem, zrobiłem największy progres w swojej karierze. Nie wiem, czy wynikało to z jego wyjątkowego podejścia do rozwoju zawodników, czy z nałożenia się kilku korzystnych czynników, ale to u niego uwierzyłem, że mogę w futbolu osiągnąć coś poważnego. Jestem mu za to ogromnie wdzięczny.
Z kolei jeśli chodzi o wydarzenie stricte sportowe, bez wahania wskakuje wygranie Centralnej Ligi Juniorów U-17. Mało kto wtedy w nas wierzył. Nie patrzyliśmy daleko w przyszłość – skupialiśmy się wyłącznie na codziennej pracy i każdym kolejnym meczu traktowanym jak finał. Dzięki tej determinacji udało nam się spełnić marzenia. Ten sukces otworzył nam drzwi i pokazał w bardzo dobrym świetle przed innymi klubami.
Wielu utalentowanych juniorów ma problem z wejściem do dorosłego futbolu. Co w Twoim przypadku było największym przeskokiem po opuszczeniu akademii?
Trafiłem do Stali Rzeszów, która słynie z stawiania na młodzież, więc musiałem błyskawicznie wdrożyć się w grę ze starszymi, bardziej doświadczonymi zawodnikami i udowodnić swój charakter.
Największym wyzwaniem jest dla młodego gracza opanowanie boiskowego cwaniactwa. To są niuanse, których nie widać na pierwszy rzut oka, ale w dorosłym futbolu ułatwiają życie i pozwalają drużynie wygrywać. Doświadczeni zawodnicy po prostu wiedzą, jak zachować się w danej sytuacji. Chodzi o to, by jak najszybciej wyciągać wnioski – najlepiej ze swoich błędów, a jeszcze lepiej z błędów innych.
W każdej karierze zdarzają się zakręty. Jaki był Twój największy punkt zwrotny – zarówno ten trudny, jak i ten, który dał Ci wielkiego „kopniaka” do przodu?
Zaczynając od trudnych momentów – za czasów SMS-u zerwałem łękotkę i przez osiem miesięcy nie mogłem grać. Wydawało mi się, że wszystko zmierza w dobrą stronę, a nagle trzeba było budować pozycję, formę fizyczną i psychikę od zera. To była ciężka próba, ale wyniosłem z niej cenną lekcję: świat się nie kończy, a ciężką pracą i determinacją można nadrobić absolutnie wszystko.
Z kolei z rzeczy pozytywnych – kluczowe były debiuty w seniorskiej piłce na poziomie pierwszej ligi oraz powołania do młodzieżowych reprezentacji Polski. To było ogromne docenienie mojej pracy, które dało mi poczucie, że wszystko wziąłem we własne ręce i nogi, a moja dalsza przyszłość zależy wyłącznie ode mnie.
Jak radziłeś sobie z presją i trudniejszymi momentami, w których forma spadała lub pojawiała się krytyka?
Presję i ciężar gatunkowy najczęściej narzucamy sobie sami przez zbyt dużą ambicję lub zbytnie wsłuchiwanie się w opinie z zewnątrz. Kiedy zdarzały mi się takie kryzysowe momenty, kluczem było zachowanie trzeźwego osądu. Zawalę jedną bramkę czy zagram złe podanie – świat się nie kończy. Strzelę dwie bramki – też nie popadajmy w hurraoptymizm, bo jedna jaskółka wiosny nie czyni. W życiu piłkarza liczy się powtarzalność. Zawsze jest coś do zrobienia, a za rogiem czeka już kolejne wyzwanie.
Czego najbardziej brakowało Ci z czasów szkolnych, gdy wszedłeś już do profesjonalnej, dorosłej szatni?
Przede wszystkim codziennego, luźnego klimatu i chłopięcych wygłupów w internacie. Spędzaliśmy ze sobą praktycznie 24 godziny na dobę, żyliśmy jak jedna wielka rodzina, więc człowiek bardzo mocno zżywa się z takim środowiskiem. Poza tym – chyba niczego więcej!
Na koniec: co powiedziałbyś dzisiejszym wychowankom UKS SMS Łódź, którzy marzą o grze na poziomie centralnym?
Żeby wierzyli w siebie i nigdy się nie poddawali. Widziałem wielu chłopaków, którzy w wieku 14, 15 czy 16 lat uchodzili za wielkie talenty, wróżono im wielką karierę, a ostatecznie zatrzymali się w rozwoju. Z kolei inni, którzy w tym wieku w ogóle się nie wyróżniali, dzięki uporowi i pracy zaszli bardzo daleko.
To, w jakim punkcie jesteś tu i teraz, nie ma większego znaczenia. Jeśli będziesz wierzysz w swoje możliwości, wyciągać wnioski z błędów i wykazywać niezłomną determinację w dążeniu do celu – osiągniesz sukces.
Rozmawiał: Adrian Boruch
